فلنج کور کن (Blind Flange) یک صفحه فلزی توپر و بدون سوراخ مرکزی است که برای بستن انتهای خطوط لوله، شیرآلات یا مخازن تحت فشار استفاده می‌شود. از این قطعه برای ایزوله کردن بخش‌های خاصی از سیستم لوله‌کشی جهت تعمیر و نگهداری، ایجاد نقاط دسترسی برای تست‌های هیدرواستاتیک و بازرسی، و به عنوان درپوش دائمی یا موقت استفاده می‌شود.

فلنج کور کن هیچ سوراخ مرکزی ندارد و برای بستن انتهای لوله استفاده می‌شود، در حالی که فلنج یکروتراش (Welding Neck Flange) دارای یک گردن مخروطی با سوراخ مرکزی است و برای اتصال لوله به لوله یا تجهیزات استفاده می‌شود. فلنج کور کن به عنوان یک درپوش عمل می‌کند، در حالی که فلنج یکروتراش جریان سیال را از خود عبور می‌دهد.

نصب فلنج کور کن شامل قرار دادن واشر مناسب بین فلنج کور کن و فلنج مقابل، سپس قرار دادن پیچ‌ها در سوراخ‌های فلنج و بستن آنها به صورت قطری (Cross-Pattern Tightening) با گشتاور کنترل‌شده است. بر خلاف فلنج‌های جوشی، فلنج کور کن نیاز به جوشکاری ندارد و صرفاً با پیچ و مهره متصل می‌شود.

این فلنج معمولاً از فولاد کربنی ساخته می‌شود. رایج‌ترین گریدها شامل ASTM A105 (فولاد آهنگری شده)، S235JR (فولاد ساختمانی) و P250GH (فولاد کربنی برای دما بالا) هستند. تأیید نهایی جنس محصول تنها با ارائه گواهی متریال (Material Test Certificate) امکان‌پذیر است.

خیر. فلنج‌های PN16 (استاندارد اروپایی EN 1092-1) و Class 150 (استاندارد آمریکایی ASME B16.5) از نظر ابعادی تفاوت‌های اساسی دارند. برای سایز ۲.۱/۲ اینچ، قطر خارجی فلنج PN16 حدود ۱۸۵ میلی‌متر است، در حالی که نمونه Class 150 حدود ۱۷۸ میلی‌متر می‌باشد. این دو استاندارد با یکدیگر قابل تعویض نیستند و نباید در یک سیستم با هم استفاده شوند.

تعداد سوراخ‌های این فلنج ۴ عدد است. با این حال، در برخی منابع استاندارد برای سایز ۲.۱/۲ اینچ، تعداد سوراخ‌ها ۸ عدد نیز گزارش شده است که بسته به استاندارد و نسخه آن متفاوت است. برای اطمینان از تطابق محصول با استاندارد موردنظر، توصیه می‌شود مشخصات دقیق محصول را با تأمین‌کننده چک کنید.